سینما برای من تلاش برای نوشتنِ شعر با دوربین است

به گزارش تور مالزی ارزان، تهران (پانا) - کامران رسول زاده از آن دست هنرمندانی است که دقیقاً در روزهایی که کتاب شعرش را برای یادآوری نوستالژی هایت دست گرفته ای تا بخوانی اش، خبر آهنگسازی اش می پیچد و در بحبوحه گوش دادن به آهنگ هایش کنسرت برگزار می کند و هنوز سروصدای لغو کنسرت مهمش با یک خواننده خارجی از خاطر نرفته که می شنوی مستندش در دومین حضور بین المللی ، جایزه یکی از مهم ترین جشنواره های فیلم کوتاه اروپا را هم کسب کرده است.

سینما برای من تلاش برای نوشتنِ شعر با دوربین است

مستند کوتاه گاوچاه به نویسندگی و کارگردانی کامران رسول زاده در دومین حضور بین المللی خود به چهل و یکمین دوره جشنواره پاییز در وورونت رومانی راه یافت و پیش از این در اولین حضور بین المللی اش در فستیوال نمایش و داستان لندن حضور داشت. همین موضوع بهانه ای شد تا در یک ظهر پاییزی خبرگزاری پانا میزبان کامران رسول زاده باشد و درباره این مستند و دنیا بینی اش به مقوله هنر گفت وگو کنیم.

چطور شد که به مستندسازی رو آوردید؟

من از سال ها پیش مشغول ساخت مستندهایی در حوزه آواهای کار در اقلیم های مختلف ایران شدم. برای مثال مستندی با موضوع آواهایی که بافندگان زحمتکش فرش هنگام کار زمزمه می کردند که تنها یک مستند نبود بلکه ازنظر من یک رنج نامه بود که بعد از آن تا چند روز در سکوت و غم بودم. بانوانی که از سه سالگی پای قالی می نشینند تا پیر شوند و حقوق ناچیزی می گیرند و همه آرزویشان این است که از درآمدشان پس انداز کنند تا شاید روزی بتوانند به زیارت کربلا بروند. در جستجوی این آواهای گمشده در پهنای کشورمان، به معجزه ای برخوردم که گاوچاه نام داشت. گاوچاه، سنتی دیرین برای آبکمک زمین های کشاورزی است که درگذشته دور اجداد ما انجام می دادند. صاحب گاو با زبان موسیقی به گونه ای معجزه وار با گاوش ارتباط داشت و گاو، زبان او را می فهمید. در کنار شعر و موسیقی، سینما برای من به ضرورتی جدی بدل شده است. شاید سینما برای من به نوعی تلاش برای نوشتنِ شعر با دوربین است. گویی چشم های یک شاعر را جای لنز دوربین گذاشته باشند.

این شاخه به شاخه شدن تان در گونه های مختلف هنری یا حتی در یک گونه که برای مثال از سرودن غزل به ترانه رو می آورید و از سنتی خوانی به راک، بنا بر سلیقه روز مخاطبتان است یا صرفاً یک سلیقه شخصی است؟

در فکر من همه این گونه های هنری باهم نسبت دارند. تنها به ضرورت های دنیابینانه، به هرکدام از این شاخه ها می پردازم. فضای جامعه نیاز به تفکر دارد و هر رویکرد هنری که کمک کند تا مردم یک جامعه اندیشه کنند، در هر ژانر و بستری که باشد، ضرورتی است که باید اتفاق بیافتد. سینما برای من چنین رویکردی بود و خوشبختانه باتجربه هایی که کسب کردم قدم های جدی در این راستا برداشته ام. ابتدا با موزیک ویدیوهای خودم شروع شد و بعد یک مجموعه مستند با مضمون موسیقی هایی که هنگام کار کردن در اقلیم های مختلف خوانده می شود که به آن کارآوا گفته می شود، ادامه پیدا کرد. کم کم از سینمای مستند به سمت سینمای داستانی آمدم که به سفارش فرانسه، فیلم کوتاهی برای یک کتاب فرانسوی که نیاز به تریلر داشت ساختم و برداشتی آزاد از آن کتاب را به صورت فیلم ساختم. بعد برخی از کارهایم به جشنواره های دنیای راه پیدا کرد و این موضوع برای من جدی تر شد. امسال هم با جشنواره سلفی 20 در بخش سینما شعر حضور جدی دارم. این ها هیچ کدام حساب شده نیست که بگویند چه شده فیلم ساخته ای، نمی دانم که چه شد، فقط می دانم همه چیز از شعر شروع شد، با موسیقی به بلوغ رسید و به دنیاِ تصاویر کشیده شد.

من از سال ها پیش مشغول ساخت مستندهایی در حوزه آواهای کار در اقلیم های مختلف ایران شدم. برای مثال مستندی با موضوع آواهایی که بافندگان زحمتکش فرش هنگام کار زمزمه می کردند که تنها یک مستند نبود بلکه ازنظر من یک رنج نامه بود که بعد از آن تا چند روز در سکوت و غم بودم. بانوانی که از سه سالگی پای قالی می نشینند تا پیر شوند و حقوق ناچیزی می گیرند و همه آرزویشان این است که از درآمدشان پس انداز کنند تا شاید روزی بتوانند به زیارت کربلا بروند. در جستجوی این آواهای گمشده در پهنای کشورمان، به معجزه ای برخوردم که گاوچاه نام داشت

دغدغه این را نداشتید که مبادا از مخاطب های موسیقیایی تان دور شوید؟

دنبال مخاطب انبوه نیستم البته هیچ سبک و ژانری که مخاطب انبوه را شماتت نمی کنم. مخاطب اگر دغدغه داشته باشد شما را از زیر سنگ هم شده پیدا می کند اگر هم با شما هم دغدغه نباشد معنی اش این نیست هنرمند تلاش کند کسی را به مخاطبی آثارش مجبور کند. حتی ممکن است برخی از هنرمندان بعد از مرگ شان دغدغه شان مهم شود. در این شرایط لازم است آنچه برای خودم و از نگاه خودم ضرورت است انجام دهم. حالا اگر ضرورت در ساخت فیلم بلند باشد، می سازم و اگر ضرورت مستند کوتاه یا موسیقی باشد، چنین می کنم. ضرورت به من می گوید باید ادامه دهم.

کدامیک از حوزه های فعالیتی که دارید اعم از شاعر بودن یا خواننده بودن یا فیلم سازی، شما را به اندیشه عمیق تری فرو برده و استنباط می کنید اثرگذاری بیشتری دارد؟

موسیقی به بی واسطه ترین شکل روی من تأثیر عمیق می گذارد. در نظریات شوپنهاور در این زمینه می خواندم که یکی از عالی ترین درجات در اقسام هنر متعلق به موسیقی است زیرا بی واژه با شما در ارتباط است. برای فهم این موضوع که خیلی مختصر توضیح داده شده بود و با توجه به اینکه رشته من باهوش مصنوعی و علوم شناختی مغز ارتباط داشت، با مطالعاتی در این زمینه متوجه شدم موسیقی با نقطه ای از مغز تحلیل می شود که تحلیل زبان نیز با همان ناحیه از مغز در حال رخ دادن است، نتیجه اینکه موسیقی واجد یک زبان مستقل است که مستقل از واژه هاست. موسیقی از شریف ترین گونه های هنری است که در من اثر عمیقی دارد.

ممکن است بعدازاین شما را بیشتر به عنوان مستندساز ببینیم؟

مستند هدف غایی من نیست وهیچ ژانر دیگری هم برای من هدف نیست. هدف من از پرداختن به تمام گونه های هنری، تجربه خودِ زندگی ست. نه تنها مستند که فیلم بلند نیز خواهم ساخت. هر اثر با هر ابزار و رویکرد هنری، که بتواند دغدغه های انسانی ام را متجلی کند را خواهم ساخت. از نگاه من همه هنرها از شعر شروع می شوند و با گونه های مختلف بدل می شوند. سینما هنری اعجازگونه است بداعت و اعجابِ نهفته در آن، رنگ و بوی شعر داد. به همین دلیل در بخش سینما شعر جشنواره سلفی20 حضور پررنگ دارم. می خواهم سینمای شاعرانه که هویت سینمای ایران را در دنیا جلا داده است، بهتر دیده شود و جوان ها در این حوزه ها کار کنند. من خودم را به راستا هنر سپرده ام و هرکجا من را ببرد به همان سمت می روم.

منبع: خبرگزاری پانا
انتشار: 17 آذر 1400 بروزرسانی: 17 آذر 1400 گردآورنده: malayro.ir شناسه مطلب: 2144

به "سینما برای من تلاش برای نوشتنِ شعر با دوربین است" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "سینما برای من تلاش برای نوشتنِ شعر با دوربین است"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید